Liesbeth List
Als één zangeres in Nederland door de decennia heen consistent succes heeft gehad en nog heeft, dan is dat wel de grande dame van het Nederlandse en Franse chanson: Liesbeth List. Consistent vanwege haar nooit aflatende gevoel voor perfectie en kwaliteit. Wij vroegen ons af hoe zich dat verhoudt tot een andere kwaliteit in haar bestaan, die van het wonen.
|
Als ik het planologisch volstrekt onlogische aangelegde ‘omroepdorp’ Hilversum binnenrijd, heb ik mij al een voorstelling gemaakt van de locatie waar onze nationale chanson-diva zou kunnen huizen. Klassiek, eventueel wat oud hout tegen de muren, antieke crapauds en een boereneetkeuken. Een zandpad leidt me naar het adres dat letterlijk verscholen ligt in het kreupelhout onder de schaduw van het honderden meters verder liggende mediapark. Het groene hek met gouden punten associeert nog even met mijn vooringenomen idee van ‘de kasteelvrouwe’, maar de entree corrigeert mij krachtig. De hal is een symfonie in paarsblauw en onwaarschijnlijk groen. Liesbeth is gekleed in een perfecte matching outfit.
Decoratie-lef
Het oog wordt met elke stap inwaarts meer en meer gestreeld. Dit is spectaculair. Dit is puur decoratie-lef. “Toen we dit huis in 1996 kochten, was het al in een uitstekende staat, alleen was alles wit. Robert, mijn geliefde van de laatste 26 jaar, heeft het toen aangedurfd om deze twee kleuren te componeren. Blauwpaars en ‘Braaksma-groen’, zoals het ondertussen al officieel is naamgegeven. Robert zit al vanaf zijn zestiende in de horeca, en heeft verschillende restaurants gehad, zoals het beroemde ‘l’Entree’. Aankleding en inrichting zijn daar een belangrijk onderdeel van. Robert heeft smaak, niet alleen als getalenteerd cuisinier, hij past die kennis ook toe op andere disciplines. Daarbij komt: onze smaken komen overeen.”
Taken verdeeld
“Dat lag anders toen ik met Cees Noteboom woningen deelde. Ik had geen moer te vertellen en het erge was dat ik ook nog dacht dat dat zo hoorde. Ik was gewend aan dictatuur. Ik fourneerde de financiën en hij ordonneerde wat we ermee gingen doen. Tot ik een groot appartement op de Kloverniersburgwal in Amsterdam kocht, heb ik wooninrichting-technisch nooit mijn voorkeur kunnen uiten. Edo Spier, de beroemde binnenhuisarchitect, heeft twee van onze huizen verbouwd, aangepast en ingericht, uitsluitend op de aanwijzingen van Cees. Toen Robert dus bij mij kwam wonen, was ik de ‘lead’, iets waar hij totaal geen moeite mee had. Ook al omdat we door onze verschillende, tijdslurpende werkzaamheden, niet zo vaak samen waren. Toen onze dochter geboren was, hebben we – tot hij zijn laatste restaurant had verkocht – de taken echt verdeeld. Ik voor een jaar op tournee, hij thuis. Hij een nieuw project, ik rustig aan. Nu doen we alles samen.”
Onmacht
“We hebben niet slecht geboerd, dus we kunnen het ons bescheiden permitteren. Als ik nu in het land moet optreden, gaat hij vaak mee. En dat combineren we dan altijd met een soort vakantietripje in de buurt van het theater. We zijn uit Amsterdam gevlucht vanwege de huiveringwekkende onmacht om ’s nachts als ik terugkwam van een optreden, de auto ergens te kunnen parkeren. Een halfuur, soms wel een uur rondrijden voordat je een plaatsje had gevonden… Het was meer regel dan uitzondering. Toen kwamen we dit huis in Hilversum tegen. We waren er direct verliefd op, maar het ging onze budgettaire mogelijkheden ver te boven. Drie weken en twintig bezichtigingen later kregen we het blijde bericht dat ons bod tóch geaccepteerd was. Dit huis is ook kantoor. Van hieruit bestiert onze dochter Elisah www.e-list.nl, mijn officiële merchandise-website.”
Hang naar ruimte
“Ik ben nogal vaak verhuisd. Van Java naar de Diependaalselaan in Hilversum: groot, keurig, twee-onder-een-kap. Daarna een gastgezin in Alkmaar, een arbeiderswoning waar ik altijd broodpap moest eten. En toen kwam Vlieland. Vooral in de winter een feest, dan stond het hotel leeg en dan kon ik elke dag kiezen in welke van de veertig kamers ik wilde slapen. Mijn hang naar ruimte heb ik aan die tijd overgehouden. Die wens kon niet direct ingevuld worden, omdat ik eerst nog op een zolderkamertje in de Den Texstraat in Amsterdam heb vertoefd. Vier vierkante meter, een tafeltje met een kookstelletje en de wc een verdieping lager. Daarna met Cees in een groot appartement op de Amsterdamse Michelangelostraat. Vervolgens hebben we een huis gekocht in een straatje tussen de grachten, de Roomolenstraat, helemaal gerestaureerd. Toen ik van Cees af ging, heb ik een appartement gekocht op de Kloveniersburgwal, met geschilderde plafonds en helemaal ingericht naar mijn eigen voorkeur. Daar heb ik tot 1996 met Robert gewoond. En toen naar dit lustoord. We hebben het hier heerlijk, maar langzaam krijg ik toch weer het verlangen naar de grote stad. Er zijn intussen hele wijken in Amsterdam bijgebouwd, zoals IJburg en de eilanden. Op het Java-eiland kun je nog makkelijk je auto kwijt. Wie weet? Van Java naar Java, dan zou de cirkel echt rond zijn.”
Liesbeth List,
geboren Driesen, komt in 1941 te Bandung op Java ter wereld. Tot het einde van de oorlog verblijft ze met haar ouders in een Jappenkamp. Na de bevrijding is haar moeder niet meer in staat de verschrikkingen van de oorlog te verwerken en pleegt zelfmoord.
In 1946 keert Liesbeth met haar vader terug naar Nederland. Liesbeth krijgt een stiefmoeder met wie ze het niet kan vinden. Via verblijven in het ziekenhuis om aan te sterken, een weeshuis en betaalde gastgezinnen, belandt ze uiteindelijk op 7-jarige leeftijd op Vlieland bij het kinderloze echtpaar List, dat aldaar een hotel bestiert. In deze liefdevolle omgeving breken gelukkiger tijden aan. Liesbeth volgt de middelbare school in Harlingen, waar ze tegen betaling door de week bij een gezin verblijft. Op haar zeventiende besluit ze beroemd te worden. Met dat doel vertrekt ze een jaar later naar de grote stad Amsterdam en volgt de modeacademie. Bij audities valt ze op als zangeres en debuteert in 1964 met de toen al fameuze Ramses Shaffy. Haar naam is voorgoed gevestigd. Op speciaal verzoek van de wereldberoemde Griekse componist Mikis Theodorakis maakt zij een album, dat nog altijd als een standaardwerk wordt beschouwd. De hese mezzoalt weet tot op de dag van vandaag jong en oud met haar gevoileerde gouden stem en fragiele temperament te fascineren. Haar laatste Edith Piaf-voorstellingen kenden zonder uitzondering ‘uitverkocht’.
Tekst en beeld: Enno Rijpma
|
|
|
|
|
|
 | | De Oosterse jeugd van Liesbeth weerspiegelt zich in de Javaanse wajangpoppen en de beddensprei uit Goja |
|  | |
|  | | Liesbeth List over haar man Robert Braaksma: "Het leeft prettig als beide echtlieden dezelfde smaak hebben." |
|  | |
|  | |
|  | | Het meest prominente schilderij in de zitkamer is van de hand van Jean Paul Vroom, tevens de décorontwerper van Het Nationaal Ballet. |
|  | | Het huis is ook kantoor. Vanuit hier bestiert dochter Elisah de officiële merchandise-website. |
|  | |
|  | |
|
|
Meer...
Meer...